کویر

بهشت،سرزمینی که در آن کویر نیست ،با نهرهای سرشار از آب زلالش،جوی های شیر وعسل و نان بی رنج و آزادی ورهایی مطلقش؛بی دیوار، بی حصار،بی شکنجه،بی شلاق ،بی خان ،بی قزاق....

بی کویر!همه جا آب ،همه جا درخت ،همه جا سایه ! سایه ی طوبا که کران تا کران بر بهشت گسترده است و آفتاب ،این عقاب آتشین بال دوزخ،در دل انبوه شاخ و برگهایش آواره گشته است.

ترس، انسان...