ترس، انسان

مگر آدمهاي نخستين چه مي كرده اند كه گناهشان را مي شوريم و بهشان مي گوييم وحشي؟ آدم ها از ترس وحشي مي شوند، از ترس به قدرت رو مي آورند كه چرخ آدم هاي ديگر از كار بيندازند. وگرنه اين همه زمين و زراعت و دام و پرنده و نان و آب هست، به قدر همه هم هست، اما چرا به حق خودشان قانع نيستند؟ چرا كتاب نمي خوانند؟ چرا هيچ چيز از تاريخ نمي دانند؟ چرا ما اين همه در تيره بختي تكرار مي شويم؟ اين همه جنگ، اين همه آدم براي چيزي كشته شده اند كه آن چيز حالا دستشان نيست، دست بچه هاشان هم نيست. فقط مي جنگيده اند كه چند سالي جنگيده باشند. حالا ما حسرت چي را مي خوريم؟ همان چيز هايي كه در گذشته خون هزاران نفر را به خاطرش ريخته اند؟ خاك بر سر همه شان كند.

سال بلوا
عباس معروفي