ترس، انسان

بهشت،سرزمینی که در آن کویر نیست ،با نهرهای سرشار از آب زلالش،جوی های شیر وعسل و نان بی رنج و آزادی ورهایی مطلقش؛بی دیوار، بی حصار،بی شکنجه،بی شلاق ،بی خان ،بی قزاق....بی کویر!همه جا آب ،همه جا درخت ،همه جا سایه ! سایه ی طوبا که کران تا کران بر بهشت گسترده است و آفتاب ،این عقاب آتشین بال دوزخ،در دل انبوه شاخ و برگهایش آواره گشته است. آسمان کویر،بهشت،آنجا که میتوان آنچنان که باید، بود،آ«چنان که شاید،زیست! آنچه در کویر همواره افسانه ها از آن سخن میگویند .آنچه هرگز در زمین نمی توان یافت. آری!در کویر...

ادامه مطلب