ترس، انسان

خانه دلتنگ غروبی خفه بودu200eمثل امروز که تنگ است دلمu200eپدرم گفت چراغu200eو شب از شب پر شدu200eمن به خود گفتم: یک روز گذشتu200eمادرم آه کشیدu200eزود برخواهد گشتu200eابری آهسته به چشمم لغزیدu200eو سپس خوابم بردu200eکه گمان داشت که هست این همه درد؟u200eدر کمین دل آن کودک خردu200eآری آن روز چو میرفت کسیu200eداشتم آمدنش را باورu200eمن نمیدانستمu200eمعنی هرگز راu200eتو چرا بازنگشتی دیگر؟u200eآه ای واژه ی شومu200eخو نکرده ست دلم با تو هنوزu200eمن، پس از، اینهمه سالu200eچشم دارم در راهu200eکه بیاین...

ادامه مطلب